Pasażerów prośby i Kenia kraj 87

Nie będę ukrywać, że cieszyłam się na lot do Nairobi. Nie była to podróż z moim właścicielem - co jest zawsze plusem, a czarter z dwoma panami, z którymi miałam już przyjemność lecieć do Manili. Oczywiście miałam nadzieję być dłużej w Afryce niż te 18 godzin, ale trzeba się cieszyć z tego co dają.

Zdjęcie na afrykańskim lotnisku zaliczone.

 Na dwa dni przed lotem skontaktowała się ze mną dziewczyna, która na stale lata z owymi pasażerami z instrukcjami. Jakieś dwie strony, ale ponieważ już z nimi leciałam, to się tym specjalnie nie przejęłam. Wszystko co było wymagane miałam już na pokładzie, a tych kilka rzeczy których  brakowało udało mi się zakupić w pobliskim supermarkecie.
Zamówiłam też jedzenie z ulubionej restauracji moich gości - Pushkin Cafe. I wtedy dostałam ostatnią prośbę od pasażerów - z tym było już gorzej - lód do drinków w locie powrotnym nie miał być z Kenii.
Najpierw wróciłam do supermarketu i kupiłam woreczki do robienia kostek oraz kilka dodatkowych butelek wody. Wymyśliłam sobie, że zrobię swój własny i zamrożę na miejscu. Zdobyłam numer telefonu do handlingu na lotnisku i po dwóch telefonach udało mi się ustalić, że nie pozwolą mi użyć swojej zamrażalki! Zadzwoniłam więc do hotelu, ten też odmówił - że niby mój lód zanieczyści im zamrażalnik?!
No dobra, trzeba było wymyślić coś innego.

Suchy lód - okazał się moim zbawieniem. Uwaga - parzy!

W Moskwie zamówiłam pojemnik styropianowy z 4kg suchego lodu i dodatkowe 4 kg kostek lodu. Pudełko zamknięte w bagażniku samolotu dotrwało do lądowania 8 godzin później. Dzień przed startem zamówiłam też 4kg suchego lodu na lotnisku w Nairobi z prośbą o dostarczenie od razu przy lądowaniu.
-"How are you sister?" - zapytał czarnoskóry pracownik na miejscu - "for you" - i wręczył mi 4 torebki z wyczekiwanym z niepokojem suchym lodem.
Bo wiecie, w Afryce obiecają wam wszystko, a co przyniosą to inna sprawa.
Na miejscu uzupełniłam pojemnik świeżym lodem i całą noc się modliłam, żeby moje kostki dotrwały zamrożone do następnego dnia.
Okazało się, że plan udał się w 100 procentach. Kostki były tak zmrożone, ze musiałam walić nimi o podłogę, żeby je rozbić i móc wkładać do szklanek. I kto mówi, że jesteśmy latającymi kelnerkami? Proszę jaka organizacja, planowanie i wykonanie 😆.

To wpis dla tych, co ciekawi są jak wygląda życie na prywatnym jecie. A Kenię dopisuję sobie jako kraj 87!

Swiss

Kolejny miesiąc, kolejna rotacja i kolejna linia lotnicza, o której chcę Wam napisać.

Linie szwajcarskie i flaga na winglecie.

Tym razem musiałam dolecieć do pracy do Zurychu. W mieście tym byłam kilkadziesiąt razy, więc nie byłam zbyt podekscytowana. Na dodatek, cztery dni siedziałam sama, bo samolot i moi koledzy - piloci byli w innym państwie. Nie pytajcie jak takie rzeczy są możliwe, tak już było w Marsylii i Rzymie, a tym razem zadecydowały podatki. Prywatne lotnictwo jest ogólnie bardzo dziwne.
Wracając jednak do tematu. Do pracy doleciałam Swissem. Nie był to mój pierwszy lot z tym operatorem, ale do tej pory jakoś nie załapał się na wpis na moim blogu.
Swiss należy do sojuszu Star Alliance, co mi zawsze pasuje, bo dostaję punkty - mile lotnicze, które mogę wymienić na bezpłatny bilet. Oczywiście potrzebuje ich tysiące na taką nagrodę, a za lot europejski zbyt wiele ich nie przyznają, ale wiecie: "ziarnko do ziarnka....".
Lot odbywał się bardzo ładnym nowym samolotem, w środku widać, że jest to nowoczesny design. 

Samolot, którym latam w pracy również należy do Bombardiera.

Załoga ma eleganckie mundury - to a propos Aeroflotu, a cały lot przebiegał bez zakłóceń.

Dostałam herbatę i rogalik. Przed lądowaniem rozdawano również czekoladki, ale ponieważ jestem na diecie, to nie wzięłam. I wiem, że croissant do dietetycznych nie należy, ale byłam głodna.

Poczytałam sobie magazyn i za niecałe dwie godziny byłam na miejscu.

Aeroflot w biznes klasie

Jakiś czas temu na swojej stronie na FB opublikowałam taki wpis:

02:00 jet lag i ból zęba budzi mnie w Moskwie 😭
04:00 ponownie zasypiam
05:15 dzwoni budzik😪
05:25 lounge w hotelu okazuje się zamknięty, więc nici z kawy😣
05:35 w recepcji restartują system i muszę czekać na wydruk faktury za nocleg - z plusów: jest kawa🙃
05:50 wsiadam w autobusik na lotnisko
06:05 jestem w terminalu, dwa kioski do samodzielnej odprawy odrzucają moje dane😤
06:20 staję w kolejce do odprawy - najdłuższej jaką widziałam w życiu🤐
07:00 za 5 minut zamykają odprawę na mój lot, a przede mną nadal 10 osób - przepycham się do przodu, w końcu wywołują pasażerów do Warszawy, nie jestem sama🙄
07:05 moja walizka jest odprawiona, ale ja nie bo zamknęli lot. Pracownik dzwoni gdzieś i mnie odprawia. W ramach przeprosin dostaję upgrade do biznes klasy. 😍
07:07 celnik przegląda mój paszport jakby pierwszy raz w życiu widział taki dokument 🤦‍♂️
07.08 osoba sprawdzająca kartę pokładową przed kontrolą bezpieczeństwa uprzejmie mnie informuje, że zaczął się boarding🤐
07:10 kontrola bezpieczeństwa- maszyna staje, bo torba pasażera przede mną wymaga dodatkowej kontroli🤦‍♂️
07:20 wpadam jako ostatnia do autobusu, który wiezie nas do samolotu
07:25 rozsiadam się wygodnie w siedzeniu biznes klasy 🤩😊😍
09:30 lądujemy w Warszawie
09:50 a mojego bagażu nie ma 🤷‍♀️

Dalej mój dzień obejmował ekspresową wizytę u dentysty, nie działającą kartę i omyłkową przejażdżkę tramwajem w złą stronę.
I dziś nie jest piątek 13. 🤷‍♀️
Trzymajcie kciuki za mój bagaż!

Jak się więc leci Aeroflotem w klasie biznes? Bardzo wygodnie!

Duże fotele, poduszka i koc dla każdego pasażera. Obok mnie nikt nie siedział. W innych liniach na tak krótkich rejsach zazwyczaj są siedzenia jak w klasie ekonomicznej i tylko środkowe jest puste, aby pasażerowie w rzędzie mieli więcej przestrzeni.

Przed startem dają napój (woda lub sok) oraz menu. Nie skusiłam się na szampana do śniadania. Na menu trzeba zaznaczyć na co się ma ochotę.

Przed śniadaniem podano gorące ręczniki do wytarcia rąk. Omletu nie zakreśliłam na karcie, ale i tak dostałam. Nie będę narzekać.

Na koniec kawa i przepiękna czekoladka. Lepiej wyglądała niż smakowała. I jeszcze raz gorące ręczniki.

Co nie podoba mi się u nich? Mundury stewardess. Są strasznie pomarańczowe, a ja tego koloru nie lubię. Zresztą mało kto dobrze wygląda w takim odcieniu. Krój całkiem ładny, ale kolor powinni zmienić.
Co do biznes klasy, to mogą mi dawać upgrade na każdym locie. ;)

Hotel Moxy w Tokio

Już kiedyś Wam pisałam o hotelach Moxy, które należą do sieci Marriott. Ponieważ hotele w Tokio są bardzo drogie, to mój kapitan znalazł najtańszy sieciowy hotel jaki mógł. I było to Moxy.

Pierwsza rzecz jaka zadziwia w Japonii - uch toalety. Bidet, podgrzewana deska i szum wody, żeby inni nie słyszeli co robisz ;)

Wygodne łóżko, różowy długopis i śmieszny telefon.

Problemem w tych hotelach zawsze jest miejsce. Tu nawet nie było szafy, ani stolika. To znaczy stolik był zawieszony na ścianie.

Łazienka też jest mała.

W Moxy zawsze podoba mi się lobby, ich poczucie humoru; a no i lubię różowy. Tutaj też była świetna lokalizacja. Zarówno metro, jak i pociąg na wyciągnięcie ręki.

śniadanie w hotelu

Co było najgorsze w tym przybytku? Spotkanie z karaluchem!

Tokio dzień trzeci

Po nieprzespanej nocy, zamawianiu cateringu o drugiej rano i siłowni o trzecie, spotkałam się z kolegami na śniadaniu. Nadal nie było wiadomo, czy lecimy, czy nie. Żeby nie tracić czasu, postanowiliśmy wyruszyć na Tokio Skytree.

634m - czyli najwyższy budynek w mieście.

Najtańszy wjazd kosztuje 2100 yenów, czyli około 80 złotych.

Miasto zamieszkuje 38 mln ludzi, to tyle co w całej Polsce.

Jest też fragment z szybą, na której można stać spoglądając w dół.

Ogólnie polecam udanie się tam, jeżeli nie macie nic ciekawszego w planach. Całe Tokio jest takie, ciekawe, zaskakujące, ale po trzech dniach ma się ochotę już wyjechać.

Inna zaskakująca rzecz - plastikowe ekspozycje w restauracjach.

Po spacerze w dwie strony i wjeździe na górę i w dół, udaliśmy się do hotelu, gdzie spędziliśmy resztę dnia, czekając czy polecimy, czy nie.
I tak, polecieliśmy.

Tokio dzień drugi

Zgodnie z przewidywaniem, po drugim dniu zaczęliśmy otrzymywać sygnały od firmy, że pasażer chce wracać. U nas tak jest, więc specjalnie się nie zdziwiliśmy.
Na szczęście wiadomości zaczęły przychodzić wieczorem, czyli cały dzień mieliśmy jeszcze spokój i mogliśmy zwiedzać.

Zaczęliśmy od Świątyni Senoji, czyli najstarszej pagody buddyjskiej w Tokio. Miejsce ładne, ale widziałam większe i ładniejsze.

Jak widać pogoda nie pomagała w robieniu zdjęć, ale przynajmniej nie było tak gorąco jak pierwszego dnia.

Świątynia położona jest w bardzo fajnej dzielnicy Asakusa. Szczególnie wieczorami warto się tam wybrać. Wokół jest sporo małych restauracji i sklepów z rękodziełem.
Następnie udaliśmy się na wczesny obiad - bo nasze zegary biologiczne są całkowicie przestawione i 11 rano to akurat czas na sushi.

Poprzedniego dnia jedliśmy tak ryż i ramen. Wybiera się na ekranie, co się chce. Tutaj dodatkową atrakcją było to, że sushi wyjeżdżało na tych półkach i automatycznie zatrzymywało się przed odpowiednią stacją.

Po długiej drzemce w hotelu, wieczorem udaliśmy się do dzielnicy Ginza. Słynie ona z zakupowego szaleństwa, ale ma też bardzo spokojną część z tradycyjnymi restauracjami i stoiskami na ulicy z jedzeniem.

Tu dla odmainy był automat przy drzwiach, Wkładało się pieniądze i naciskało numer.Maszyna wydawała resztę oraz bilet, który wręczało się obsłudze.

A to cały lokal, jak widać malutki. Siedzi się ciasno przy tych małych biureczkach, a za ladą dwie osoby gotują.

A to właśnie ramen - rosół z dodatkami.

Niestety Tokio, to nie do końca prawdziwa Japonia. Miasto jest niezwykłe, ale na dłuższą metę, nie ma co tu zwiedzać.

Tokio dzień pierwszy

Ta rotacja jest zupełnie inna niż wszystkie. W poprzednim poście mogliście zobaczyć mnie w Manili, a teraz zabieram Was do Tokio!
Pierwszy raz mój właściciel postanowił polecieć do miejsca turystycznego i w nim zostać. Do tej pory zawsze po dwóch dniach, chciał wracać. Tym razem zapowiadały cztery pełne dni w stolicy Japonii. Ponieważ jednak nie wierzę w takie szczęście, to od razu postanowiłam zacząć intensywnie zwiedzać.

Kiedy moi piloci odsypiali lot, ja już byłam w Ogrodach Carskich.

Muszę jeszcze Wam opowiedzieć, jak korzysta się z metra i pociągów tutaj. Po pierwsze trzeba mieć gotówkę i wiedzieć ile wrzucić do maszyny sprzedającej bilety. Nie ma innej możliwości zakupu biletu. Dodatkowo, przy wyjściu trzeba go znowu zeskanować, a mi się oczywiście on zgubił.

Wejście do Ogrodów jest bezpłatne. Otrzymuje się żeton, który należy zwrócić przy wyjściu. Miejsce jest bardzo spokojne i zielone, ale jeżeli nie starczy Wam na nie czasu, to nie ma co rozpaczać.

Z ogrodów postanowiłam udać się na największe przejście dla pieszych na świecie.

Najlepszy widok na Shibuya Crossing jest z pierwszego piętra Starbucks'a. W takich miejscach można płacić kartą kredytową. W małych restauracjach trzeba mieć gotówkę. Mi trzy bankomaty odrzuciły obie karty. Musiałam znaleźć punkt wymiany walut.

Popijając swój napój mango spędziłam trochę czasu przyglądając się ludziom. W tym czasie odżyli moi koledzy i umówiliśmy się na wieczór.

Nawet wieczorem było gorąco. Electric Town, czyli Akihabara.

Dzielnica Akihabara słynie z Mangi, gier oraz bardzo wyjątkowych kawiarni. Na ulicy zaczepiają młode dziewczyny poprzebierane w kostiumy i zapraszają do lokali.

Namówiłam kolegów na wizytę w jednym takim miejscu. Wstęp kosztuje 500 yenów, czyli jakieś 18 zł. Żeby zamówić, trzeba zamiauczeć jak kot. Za zdjęcie z obsługą płaci się dodatkowo.

Chłopaki wzięli piwo, a ja lody w kształcie misia. A później dziewczyny zaczęły tańczyć. I to było najzabawniejsze. Zastanawialiśmy się o co w tym wszystkim chodzi. W lokalu oprócz mnie nie było innej klientki, sami dorośli mężczyźni. Na dodatek chętnie zakładali królicze uszy i tańczyli wraz z obsługą. Poniżej znalazłam dla Was filmik na youtubie. I tak, myśmy też miauczeli i "czarowali" jedzenie i napoje.

Tokio jest nie z tej ziemi.

Manila, czyli jak to jest nic nie robić na pobycie

Często na tym blogu zabieram Was ze sobą na zwiedzanie. W tym roku opisałam tak Mauritius, Dubaj, czy też Oman. Zazwyczaj podczas każdego pobytu / nocowania staram się coś zobaczyć, ale są takie miejsca, że daje sobie z wychodzeniem z hotelu spokój. Taka właśnie była Manila.

Jeżeli czytaliście moją pierwszą książkę, to wiecie, że w stolicy Filipin byłam już dwa razy.

Czasami po prostu nie ma się siły nic robić, a i okolice nie zachęcają.

Hotel w Manili miał widok na lotnisko.

Zacznijmy od nocnego rejsu, poprzez zmianę stref czasowych - kombinacja taka, że jet lag murowany.

Nasz hotel połączony był z kasynem, przez które musiałam przejść, żeby pójść do pobliskiego mallu na masaż. Masaż to było moje jedyne wyjście poza hotel.

Może ktoś mnie poprawi, ale wydaje mi się, że w Manili nie ma co zwiedzać. Jak mówię, mogę być w błędzie.
Z plusów to, w końcu nie latamy jak lokalny autobus w te i we wte po Europie. A i masaż był bardzo dobry i bardzo tani.

24 godziny później

Jeżeli latacie dla linii lotniczych, to macie pewne limity, które możecie spędzić w pracy. Oczywiście mówią one o czasie w samolocie plus minus czas na meldowanie i na zakończenie obowiązków na pokładzie. Nikt nie liczy Wam czasu dojazdu do pracy i powrotu do domu. Nikt nie liczy też, czasu na przygotowanie się na lot. A szkoda...
W lotnictwie jest jeszcze coś takiego jak "split duty". Czyli praca z przerwą w środku. Z takim odpoczynkiem, to możecie pracować 24 na dobę. To czy możecie zasnąć w środku dnia, bo akurat wypada Wasza przerwa, to już coś innego.

Po krótkim odpoczynku w hotelu w Luton ruszam w dalszą drogę.

Jak wygląda człowiek, który przepracował 24 godziny? Hmmm, muszę powiedzieć, że w taki dzień bardzo mocno sobie wmawiam, że kocham swoją pracę.
Dziś jest właśnie taki dzień. Odespałam sześć godzin, żeby móc spać jeszcze w nocy. Zrobiłam zakupy na następny lot i zamówiłam catering.

Gdy przespało się śniadanie w hotelu....

Następnie pobiegałam w siłowni, a teraz muszę jeszcze sobie przygotować mundur, bo jutro ruszam dalej.
Dla pocieszenia powiem, że widziałam przed chwilą swojego kapitana, który był w gorszym stanie niż ja.
Miłego weekendu Wam życzę, ja będę pracować!

Alpaki

W czasie obecnej przerwy od pracy odwiedziłam ciekawe miejsce - dla tych, co jeszcze nie wiedzą, pracuję na tak zwanej rotacji. Latam przez jakiś czas, aby później odpoczywać w domu.
Wracając jednak do tematu dzisiejszego posta, parę dni temu spędziłam wieczór z alpakami. Niedaleko Warszawy - w Zabrańcu znajduje się hodowla tych przesympatycznych zwierząt.

Pierwsze spotkanie, nadal nie jesteśmy do siebie przekonani.

Przed wejściem na teren hodowli trzeba zdezynfekować ręce specjalnym płynem. Zwierzęta są wrażliwe na bakterie i wirusy.

Właściciele dali mi pudełko z marchewką do karmienia. Karmi się z ręki, alpaki nie gryzą. Jak widać, jedna próbowała mi ukraść zapas smakołyku.

Alpaki jedzą głównie siano. W ciągu dnia przebywają na wybiegach  - panie i panowie z podziałem na wiek trzymane są oddzielnie. Na wieczór wracają na zawołanie do alpaczarni, czyli stajni.

Dwulatki zobaczyły kota po drugiej stronie siatki i poszły go przepędzić.

Gustaw ma kolorową czuprynę.

W Zabrańcu w tej chwili mają 16 sztuk.

Nicoś strasznie płakał, bo chciał iść do swoich wybranek. Dawał się czochrać po głowie - większość alpak tego nie lubi. Nie należy też dotykać ogona, bo zwierze może kopnąć. Zdenerwowane pluje.

A to puchata kulka na długiej szyi, czyli Baron. Z alpak pozyskuje się wełnę, ta na głowie przycinana jest ręcznie, resztę goli się maszynką.

Na miejscu można też zamówić wełnę i akcesoria z niej wyrobione. Bardzo podobają mi się te zwierzaki i was namawia do odwiedzenia takiej hodowli.

Lipcowa rotacja

To była jedna z gorszych moich rotacji. Oprócz dnia na Sardynii i niecałych dwóch w Moskwie (ale tym razem w hotelu na lotnisku), latałam codziennie. Cztery razy zrobiłam po cztery legi (leg, czyli odcinek lotu). Jeszcze rozumiem, gdyby to był czarter - wiadomo sezon w pełni, ale właściciel? Moja zmienniczka powiedziała, że: "jak oni tak nie przestaną się przemieszczać, to dostaniemy szału".  Moi piloci kilka razy pytali: "co się z nimi dzieje"? I żebyśmy chociaż w jakieś fajne miejsca latali.....
No nic, trzeba się cieszyć, że już w domu. Poniżej kilka nudnych zdjęć z tego miesiąca. Trzymajcie kciuki, żeby następny był spokojniejszy.

W hotelu przed wyjściem na lot. Uśmiech jeszcze jest na twarzy. Za kilka dni już mi nie będzie tak wesoło.

Lubię Moskwę, ale żebyśmy spali w mieście.... nie na lotnisku. Przynajmniej kubek w tym hotelu był ładny, a na drugi nocleg miałam już pokój z zewnętrznym oknem.

Coś na poprawę humoru. Nie jedna, ale dwie tęcze.

Ostatni wieczór w pracy i w pełni zasłużony Aperol Spritz.