Sóller, Fornalutx - czyli piękna Majorka

 Czerwcową rotację rozpoczęłam bardzo przyjemnie, lotem na Majorkę. 

Większość z nas myśli Majorka = imprezy. Kolega z poprzedniej pracy pokazał mi inne oblicze tej wyspy.

Pień drzewa zamieniono w rzeźbę.

Przyjechał po mnie motorem i ruszyliśmy w góry. Po drodze minęliśmy sądy cytrusowe i gaje oliwne.

Pierwsze miasteczko - Sóller.

Uważane za jedno z najładniejszych na wyspie.

Słynie z oliwek i pomarańczy.

Oraz drewnianego tramwaju (jeździ tu też taki pociąg z Palma de Mallorca).

Kolejny przystanek mieliśmy w Fornaltux.

Urocze są te wąskie uliczki, a wszystkim napotkanym osobom należy mówić "Buen dia" 😊.

Udało mi się też zajrzeć do tradycyjnego domu.

I więcej schodów. Majorka to raj dla kolarzy i amatorów pieszych wędrówek. Wybrałabym jednak chłodniejszy miesiąc.

Jak widać, jeszcze mi dużo wyspy pozostało do zwiedzenia. :)

Ostatni nasz przystanek na mapie - klasztor kontemplacyjny.

I już musieliśmy wracać do hotelu. W następnym wpisie zabiorę Was do stolicy.

Z całego serca polecam Majorkę (tą poza szlakiem barowym).

Villa K

 I znowu trafiłam na dyżurze do Bazylei, ale tym razem do innego hotelu (z czego się cieszyłam po przygodzie z pluskwami).

Znowu po francuskiej stronie lotniska, ale tym razem zupełnie inny typ hotelu.

Jako załoga mało nocuję w hotelach butikowych, zazwyczaj firmy wybierają sieciówki. Po takim obiekcie wiadomo, czego można się spodziewać. Trzymają standard i serwisu i higieny. Natomiast butikowe mają swój nieodparty urok.

Villa K w Saint Louise to stara kamienica przerobiona na hotel.

W pokojach jest dużo książek.

Lustro miało "zatopione" fotografie.

Łazienka stylizowaną tapetę.

A kosmetyki były z L'Occitane.

Lobby.

Przy check - in dali Magdalenki. Był też ekspres do kawy i dobra herbata (tylko kubki papierowe mi nie pasowały).

Bardzo fajny hotel, szkoda, że tak krótko. ;)

Długi weekend czerwcowy i mój drugi w życiu spływ kajakowy.

 W zeszłym roku po raz pierwszy w życiu wzięłam udział w spływie kajakowym. Spłynęliśmy Regą do Bałtyku.

Tym razem udaliśmy się z grupą znajomych na Mazury i szlakiem Łaźna Struga płynęliśmy po rzece i jeziorach.

Ponieważ był to spływ 4 dniowy, to zaczęliśmy w Połomie.
Ze względu na wysoką falę nie płyneliśmy po Jeziorze Ełckim. 

W czasie takiej wyprawy najważniejsza jest współpraca w grupie (przenoski) i dobre humory! (No i jeszcze pogoda, bo spanie w namiotach w deszczu, czy wiosłowanie w zimnie i pod wiatr do przyjemnych nie należą.)

Z kajaku zwiedza się inaczej.

Pogoda nam dopisała. Kempingi mógłby być lepsze, ale takie są uroki spływu.

Piękna polsk wieś.

Jedzenie mieliśmy swoje, ale dwa razy zamówiliśmy coś u lokalnej gospodyni. 

Spływy kajakowe są tanie, ale trzeba mieć (lub pożyczyć) sprzęt turystyczny (i koniecznie worki na rzeczy wodoszczelne).

Bardzo udany weekend czerwcowy. Teraz do pracy, a następnie w planach jeszcze jeden spływ! 🤣

Blotzheim, czyli jak w Bazylei nie było miejsca.

 Po locie z Stanów Zjednoczonych i krótkim odpoczynku w Olbii samolot i my załoga wróciliśmy do Bazylei. Moi pilocie pojechali do domu, a ja do hotelu. I nie byłoby w tym nic nowego, gdyby nie fakt, że hotele w Bazylei były pełne. 

Tym razem widok bez komina.

Blotzheim to mała wioska koło lotniska po francuskiej stronie. Z plusów: jest taniej niż w Szwajcarii, hotel miał dobrą siłownię (ale ja się rozchorowałam) i dobrą kawę. Z minusów: zero atrakcji, brak transportu miejskiego do Bazylei i mój pierwszy pokój miał... pluskwy. 😳

Główna Ulica.

W centrum była szkoła, biblioteka, ratusz, fryzjer, kościół, piekarnia ...

Jest sporo urokliwych alzackich budynków.

I kota sobie pogłaskałam.

Na szczęście miałam niespełna trzy dni dyżuru w tym miejscu. Tyle to się da wszędzie wytrzymać, a że jeszcze dopadł mnie jakiś wirus (kapitan go przyniósł do kokpitu, następnie FO się pochorował, na końcu ja), to i tak większość czasu przeleżałam w łóżku.

No to czekamy na czerwcowe atrakcje!

PEŁNY lot do Europy

 O tym locie mogę powiedzieć jedno... nigdy w życiu nie widziałam, żeby ktoś miał tyle bagażu! A latam już od 17 lat!

Zacznijmy od początku.

Na nocny lot najlepiej sprawdzają się spodnie. Szczególnie, gdy trzeba przygotować łóżka.

Na locie mieliśmy mieć siedmioro pasażerów i pieska. Plan był taki, że zjedzą obiad, a później czworo z nich pójdzie spać. (Tylko tyle łóżek dało się zrobić na tym samolocie).

Storczyk, owoce, magazyny i kartka z gratulacjami dla młodej pary.

Welcome table. Plan był taki, że do tych kanapeczek zaproponuję coś do picia przed startem. Hmmm, nie przewidziałam, że ponad godzinę będziemy ładować bagaż do kabiny.

Tak wyglądała kanapa. W tym momencie mogłam zrobić już tylko jedno łóżko.🤷‍♀️
Pasażerowie mieli tyle toreb, że nie zmieściły się do bagażnika.

Przód samolotu też był załadowany. Niestety dwa pudła z kateringiem musiały zostać załadowane do przedniej toalety. 
(Zdecydowanie odradzam, ale jak nie ma wyjścia, to nie ma wyjścia.)

Po pierwszym serwisie musiałam umyć wszystkie talerze. Przede mną było jeszcze śniadanie i przekąska. 

Kolejny wpis będzie jeszcze z majowej rotacji. A co dalej? Zobaczymy.

Krótki pobyt w Stanach Zjednoczonych

 Jak wiecie z mojego poprzedniego wpisu wiecie, że dotarłam do Chicago. 

Prosto z lotniska wynajętym samochodem razem z pilotami udałam się do Battle Creek. Co ciekawe, ten blog zaczyna się od wpisów z tego miejsca!

Śniadanie w hotelu nie było wliczone w cenę, piloci wybrali miejscówkę 🤷‍♀️.

Po tym jakże zdrowym początku dnia udaliśmy się na małe zakupy, żeby załadować samolot.

W tej firmie standardem jest storczyk na pokładzie. Musiałam kupić nowy, bo przy wlocie do Stanów Zjednoczonych trzeba wszystkie świeże produkty wyrzucić.

Puszki upchane, teraz trzeba przygotować łóżka na nocny lot.

Z Battle Creek przelecieliśmy na pusto do Nowego Jorku. Tam mieliśmy jeden nocleg. Lokalizacja hotelu była bardzo słaba, pogoda nie dopisała no i jeszcze jet lag.... Skończyło się na zakupach, siłowni i drzemce przed lotem. 

W tym hotelu śniadanie było wliczone. Stany i ich kawa...

Duży pokój miałam z pełną kuchnią. Zakupy na lot w lodówce.

Kiedy hotel reklamuje się, że ma basen... Trzeba wziąć na niego poprawkę.

Za to siłownia bardzo przyzwoita.

Szkoda, że nie miałam więcej czasu. Ostatnio mało latam do Stanów. 😪

W następnym wpisie opowiem Wam o locie do Europy.

LOT do Chicago (w klasie biznes)

 Kiedy firma, która uparcie wysyłała mnie do Bazylei, zapytała, czy polecę do Chicago z chęcią się zgodziłam. Dawno już nie byłam w USA. Dawno już nigdzie nie byłam. 😄

Na drugi dzień wysłali mi bilet i coś mi się w cenie nie zgadzało, jak na ekonomię było to stanowczo za dużo. Tak, kupili mi biznes. 

W południe zazwyczaj nie piję... ale do zdjęcia szampan lepiej wygląda 😄.

Bilet w klasie biznes upoważnia nie tylko do wygodniejszej podróży, ale też daje opcję szybszego przejścia (Fast Track) oraz wstęp do saloniku VIP. 

Moja miejscówka na 10 godzin. Fotel rozkłada się całkiem na płasko.

Jest dużo miejsca na nogi. Są lepsze słuchawki, kapcie i większy ekran. Z minusów - ekran jest daleko 🤣, a ja nie wzięłam okularów. 

Menu na lot.

Jest też oddzielna karta win. Ja się pokusiłam o spróbowanie wina Solaris i całkiem, całkiem.

Była też taka ekologiczna kosmetyczka, oczywiście zabrana do domu.

Krewetki. Jak dla mnie 10/10. 

Fotel, jedzenie i załoga dla mnie zdecydowanie super. Co do serwisu, to ciężko mi powiedzieć, mam pewne zastrzeżenia. Porównanie mam tylko z Emirates i z tym, co sama robię na pokładzie, więc skala inna. Ja bym dodała serwetki, solniczkę i nie podała precelków w plastikowym opakowaniu. 🤷‍♀️

Na przykład tutaj - porposiłam o czarną kawę, ale mogli położyć filiżankę na papierowej serwetce i dać czekoladkę. 
Pilot obok kontroluje ekran.

Deser po obiedzie natomiast bez zarzutu.

Posiłek przed lądowaniem również bardzo fajny.

Tylko po takich luksusach muszę znaleźć pracę, w której zawsze będę już tak podróżować. 😉

maj 2023

 Już taki maj był... , a nie, to był marzec. 

Siedzę w domu i czekam na loty. Żeby być szczerą, to nawet mam jakieś zaplanowane, ale cicho sza, żeby nie zapeszyć.
Z lotami jako freelancer, jest tak, że są, a później ich nie ma. 

  
Ponieważ ten maj taki jakiś, to dopiero dziś mam dla Was nowy wpis. I nie wiem, dlaczego ten miesiąc taki jest, bo z zasady wiosna jest dobrym sezonem do latania.

Zdjęcie z czasów, gdy miałam etat.

 Czy chciałabym jeszcze polatać? Tak! Śnią mi się takie wyloty jak dawniej: Tahiti, Mauritius, Nowa Zelandia, czy Nowy Jork.
Czy to się jeszcze wróci? Koleżanka (latająca) zawsze mówiła: "to się już nie wróci". A ja mam jeszcze nadzieję. Chociaż wiem, że wiek już nie ten. 😉

No cóż, wypijmy za to. I za ten post. I za mój wisielczy humor.
Postaram się poprawić.