Po tym jak cztery dni spędziłam prosząc o lot w depresyjnym Luton, polecieliśmy do Rygi.
To zdjęcie znalazło się na moim Instagramie. Piękna pogoda, piękne miasto i miś. A powinien być kot.
Ryga to stolica Łotwy, miałam przyjemność już raz ją odwiedzić wiele lat temu. Wtedy zostaliśmy tylko kilkanaście godzin i zawsze żałowałam, że tak krótko. Tym razem mieliśmy trzy dni.
Najsłynniejszy kot Łotwy. Trudno go wypatrzyć na dachu, ale w sklepach z pamiątkami możecie znaleźć go na każdej półce.
Po krótkim odpoczynku udaliśmy się z pilotami na jesienny spacer po starym mieście. Charakterystyczna zabudowa odzwierciedla przeszłość portu hanzeatyckiego oraz jest jednym z największych skupisk architektury secesyjnej.
Plac ratuszowy i dom Bractwa Czarnogłowych z XIV wieku - stowarzyszenia bogatych i nieżonatych kupców pochodzenia niemieckiego.
Trzej Bracia - najstarszy, ten po prawej pochodzi z XV wieku i jest najstarszym mieszkalnym budynkiem miasta. Nazwa nawiązuje do Trzech Sióstr - kompleksu podobnych budynków w Tallinie, który jest na mojej liście miejsc do odwiedzenia.
Piękne secesyjne drzwi Muzeum Farmacji, je również mogliście już podziwiać na moim Instagramie.
Stare Miasto jest bardzo ładne, w czasie tego pobytu wybrałam się dwukrotnie na spacer po jego uliczkach. A co z kuchnią? Ryga to miasto nadbałtyckie, więc mogłam zjeść swoje ulubione śledzie. 😊
W mojej pracy zdarzają się wyczerpujące chwile. Miałam rotacje, że chciałam usiąść i płakać ze zmęczenia. I takie, że zaczynałam pisać podanie o rezygnację.
Dla odmiany są też takie chwile, że wraz z całą załogą bardzo chętnie gdzieś byśmy polecieli. I naprawdę nie ma znaczenia gdzie. Byleby tylko ruszyć się z hotelu. Byleby tylko zmienić otoczenie. Byleby tylko coś zrobić. A w moim przypadku również byleby tylko zdjąć pidżamę.
Kącik do pracy w deszczowym Luton. Hotel obok lotniska. Do Londynu nie można się udać, co robić?
Oczywiście przerwy w lataniu są jak najbardziej mile widziane. Nikt z nas nie lubi latać w te i we wte bez odpoczynku. Wszyscy cenimy sobie wygodne łóżko, kilka dni na relaks, hotel z dostępem do siłowni i podane śniadanie.
Gorzej, gdy zaczyna się rotację i trafia na trzy takie dni w Luton.
Kiedy zaczynam swój dyżur, to zazwyczaj jestem pełna energii do pracy i stęskniona za lataniem. Dlatego na kilka dni przed wylotem sprawdzam już swój grafik, czy aby nic się tam zaplanowanego nie pojawiło. Dwa lata temu, gdy latałam jeszcze na czarterach, to często miałam sporo ciekawych pobytów zaplanowanych. To bardzo motywowało mnie do opuszczenia swoich bliskich i wyruszenia na kolejną przygodę. Muszę powiedzieć, że tęsknię do tamtych czasów. Praca dla właściciela jest dużo nudniejsza. Wystarczy powiedzieć, że modlimy się o lot.
Pamiętacie Stellę? Poniżej znajdziecie jej kolejny filmik, tym razem odpowiada na najczęściej zadawane nam pytania.
youtube
Postanowiłam również na nie odpowiedzieć (bo mam dużo czasu i zero pomysłów na kolejne wpisy).
1) Jak zostałaś stewardessą?
Dokładnie opisuję to w swojej pierwszej książce. Tutaj pokrótce powiem, że znalazłam ogłoszenie o pracę w gazecie i udałam się na Dzień Otwarty.
Stella radzi patrzeć na stronach danych linii lotniczych, ja Wam mogę jeszcze poradzić, aby sprawdzać strony z ogłoszeniami o pracę dla cabin crew oraz śledzić takie profile na FB.
2) Czy masz sposoby na jet lag i puchnięcie (bloating)?
O tym będziecie mogli przeczytać więcej w mojej kolejnej książce, która ukaże się w przyszłym roku.
Teraz powiem tylko, że metody Stelli sprawdzają się i u mnie.
3) Ile dni wolnych dostajesz?
Ponieważ pracuję na pokładzie prywatnego jetu, to mam tyle samo wolnego ile przepracuję. Oznacza to, że jeżeli pracuję teraz 14 dni, to będę następnie miała 14 dni wolnych. Mogą być pewne odstępstwa od tej zasady. Jeżeli samolot znajduje się gdzieś daleko albo moja zmienniczka jest chora, to muszę zostać dłużej. Dodatkowe dni odbiorę sobie później, po uzgodnieniu tego z koleżanką, z którą dzielę samolot.
W liniach lotniczych grafik wygląda inaczej, jednak w Europie, czy na Bliskim Wschodzie zasady opisane przez Stellę są mało popularne. Nie znam linii lotniczych (poza USA), gdzie można wybierać sobie ilość dni pracujących. Jako senior w dużych liniach typu Lufthansa, czy Air France można mieć pewnie wpływ na swój grafik, ale to w Stanach Zjednoczonych jest największa swoboda.
4) Ile trwa rezerwa w twoich liniach lotniczych?
U mnie nie ma czegoś takiego, ponieważ w pracy zawsze jestem na dyżurze. Co do linii europejskich, to z tego co wiem są to poszczególne dni. W Emirates natomiast mają miesiąc w roku na standby.
5) Czy możesz wybrać swoją bazę?
W swojej pracy przebywam tam, gdzie znajduje się mój samolot. Może to być Moskwa, może to być Tahiti.
O wyborze bazy pisałam tutaj. Większość linii ma tylko jedną bazę i nie ma możliwości wyboru. Z popularnych linii wiem, że Ryanair ma wiele baz i aplikując tam wybiera się w której chce się mieszkać. Jak podkreśla to Stella, niekoniecznie dostanie się tą wymarzoną.
6) Jak wysokim trzeba być?
W mojej obecnej pracy nie można być za wysokim, bo latam na małych samolotach. W liniach lotniczych zazwyczaj proszą o dotknięcie zaznaczonego punktu na ścianie. Ja mam 166cm wzrostu i zawsze udało mi się ten test przejść.
7) Ile lat doświadczenia w obsłudze klienta jest potrzebne?
Aplikując na stanowisko stewardessy trzeba mieć doświadczenie w pracy z innym człowiekiem, ale niekoniecznie muszą być to lata. Ja miałam minimalne (prace w czasie wakacji) i dostałam swoją pierwszą prace.
8) Twoje wskazówki jak przejść rozmowę o pracę?
Tutaj zgadzam się w 100 procentach z Stellą. Uśmiech, bycie sobą, pozytywne nastawienie.
9) Dlaczego chciałaś zostać stewardessą?
Nigdy nie chciałam. Zadecydował przypadek. I jakoś tak pokochałam tą pracę, że zostałam na lata.
Niedawno robiłam ankietę po locie z Lufthansą. Końcowe pytanie brzmiało: "Która z poniższych linii jest twoją ulubioną?" Oczywiście, że wybrałam LOT 😄
Nie chodzi o punktualność, czy jej brak - jak zarzucają niektórzy; czy też o serwis, bo wiadomo, że przewoźnik nie umywa się do bliskowschodnich konkurentów. Chodzi o fakt, że jak widzę żurawia na ogonie, to znaczy że lecę do domu. (W tym przypadku z domu, ale mi się zawsze on kojarzy z powrotami.)
Charakterystyczne logo firmy zaprojektował na przełomie roku 1929/30 Tadeusz Gronowski.
Z polskimi liniami latam dość często. W obecnej pracy są to zazwyczaj krótkie rejsy, chociaż zdarzyło mi się też lecieć do Stanów Zjednoczonych. Na dłuższych lotach serwis wygląda oczywiście inaczej, niż na tych krótszych.
Na lotach europejskich standardem był poczęstunek wafelkiem i napojem. Obecnie jest to mniej przeze mnie lubiany wafelek. Prince -Polo rules! A tu niespodzianka! Wczoraj dostałam jeszcze mini drożdżówkę z ulubionej piekarni.
Sklep Putki znajduje się na mojej ulicy i jest moim pierwszym wyborem jeżeli chodzi o pieczywo.
Dużym plusem dla mnie jest fakt, że LOT należy do sojuszu Star Alliance, dzięki któremu udało mi się wykupić kiedyś bilety do Kopenhagi. Obecnie znowu zbieram punkty na kolejne bezpłatne podróże.
Do tego nie trzeba mieć wydrukowanego biletu i można wybrać sobie miejsce. Z bagażem natomiast jest już różnie, bo linie wprowadziły najtańszą taryfę - bez nadawanej walizki.
Lot z LOTem do Londynu upłynął mi w bardzo miłej atmosferze. Teraz zaczyna się czekanie, co dalej?
Pierwszy weekend po powrocie z ostatniej rotacji spędziłam na Dolnym Śląsku. Wyjazd nie był przypadkowy, znajomy miał zjazd szkolny, a ja postanowiłam zabrać się z nim.
Tak się złożyło, że trafiła nam się jeszcze super pogoda, która dała nam okazję do obejrzenia kilku miejsc.
Początki jesieni, wspinaczka na Twierdzę Srebrna Góra i kilka dni z dala od miasta.
twierdza nigdy nie była zdobyta, warto ją zwiedzać z przewodnikiem. Oprowadzanie trwa około godziny i kosztuje 25 złotych.
A kilkanaście kilometrów dalej można podziwiać wspaniały Pałac Marianny Orańskiej.
Pałac w Kamieńcu Ząbkowickim zwiedza się tylko z przewodnikiem.
Budynek przetrwał obie wojny, ale został rozgrabiony i spalony w późniejszych czasach. Niestety wnętrza są dużo mniej atrakcyjne niż budowla z zewnątrz.
A na koniec zwiedzania udaliśmy się do Złotego Stoku, gdzie znajduje się kopalnia złota ( i arszeniku).
Krótka przeprawa łódką wymaga założenia twarzowego kasku. Następnie obchodzi się sztolnię na piechotę. Całość zajmuje prawie dwie godziny, a temperatura pod ziemią to 8 stopni.
Po powrocie z Nairobi mieliśmy nadzieję na kilka dni odpoczynku w Moskwie, ale jeszcze przed lądowaniem dostaliśmy wiadomość, że mamy lecieć do Birmingham. Ponieważ nigdy wcześniej tu nie była, to nawet się ucieszyłam z takiego obrotu sprawy.
Na początek zdecydowałam się na odwiedzenie muzeum.
Wyczytałam w internecie, że znajduje się tutaj największa kolekcja Prerafaelitów. Niestety największe dzieła zostały wypożyczone i krążą teraz po Stanach Zjednoczonych.
Sam budynek muzeum jest ładny. Znajduje się tez w nim duża kawiarnia, która w weekendy serwuje super brunch. Ja zjadłam śniadanie w hotelu, bo mamy wliczone w cenę pokoju, ale dla tych którzy mają nocleg bez śniadania - polecam.
Ponieważ pogoda dopisywała, udałam się na spacer nad kanałami miasta. Ich łączna długość wynosi więcej niż tych w Wenecji!
Nad kanałami znajduje się wiele pubów, barów i restauracji.
Część tych wąskich łodzi to bary i restauracje, część to tramwaje wodne, a jeszcze inne są zamieszkane na stałe.
Piękny dzień na spacer. Nad kanałami poprzerzucanych jest sporo mostów. Ciekawostka - Black Sabbath pochodzi z Birmingham i posiada swój most.
Bardzo przyjemne miasto i jaka odmiana od wiecznych lotów do Luton!
Nie będę ukrywać, że cieszyłam się na lot do Nairobi. Nie była to podróż z moim właścicielem - co jest zawsze plusem, a czarter z dwoma panami, z którymi miałam już przyjemność lecieć do Manili. Oczywiście miałam nadzieję być dłużej w Afryce niż te 18 godzin, ale trzeba się cieszyć z tego co dają.
Zdjęcie na afrykańskim lotnisku zaliczone.
Na dwa dni przed lotem skontaktowała się ze mną dziewczyna, która na stale lata z owymi pasażerami z instrukcjami. Jakieś dwie strony, ale ponieważ już z nimi leciałam, to się tym specjalnie nie przejęłam. Wszystko co było wymagane miałam już na pokładzie, a tych kilka rzeczy których brakowało udało mi się zakupić w pobliskim supermarkecie.
Zamówiłam też jedzenie z ulubionej restauracji moich gości - Pushkin Cafe. I wtedy dostałam ostatnią prośbę od pasażerów - z tym było już gorzej - lód do drinków w locie powrotnym nie miał być z Kenii.
Najpierw wróciłam do supermarketu i kupiłam woreczki do robienia kostek oraz kilka dodatkowych butelek wody. Wymyśliłam sobie, że zrobię swój własny i zamrożę na miejscu. Zdobyłam numer telefonu do handlingu na lotnisku i po dwóch telefonach udało mi się ustalić, że nie pozwolą mi użyć swojej zamrażalki! Zadzwoniłam więc do hotelu, ten też odmówił - że niby mój lód zanieczyści im zamrażalnik?!
No dobra, trzeba było wymyślić coś innego.
Suchy lód - okazał się moim zbawieniem. Uwaga - parzy!
W Moskwie zamówiłam pojemnik styropianowy z 4kg suchego lodu i dodatkowe 4 kg kostek lodu. Pudełko zamknięte w bagażniku samolotu dotrwało do lądowania 8 godzin później. Dzień przed startem zamówiłam też 4kg suchego lodu na lotnisku w Nairobi z prośbą o dostarczenie od razu przy lądowaniu.
-"How are you sister?" - zapytał czarnoskóry pracownik na miejscu - "for you" - i wręczył mi 4 torebki z wyczekiwanym z niepokojem suchym lodem.
Bo wiecie, w Afryce obiecają wam wszystko, a co przyniosą to inna sprawa.
Na miejscu uzupełniłam pojemnik świeżym lodem i całą noc się modliłam, żeby moje kostki dotrwały zamrożone do następnego dnia.
Okazało się, że plan udał się w 100 procentach. Kostki były tak zmrożone, ze musiałam walić nimi o podłogę, żeby je rozbić i móc wkładać do szklanek. I kto mówi, że jesteśmy latającymi kelnerkami? Proszę jaka organizacja, planowanie i wykonanie 😆.
To wpis dla tych, co ciekawi są jak wygląda życie na prywatnym jecie. A Kenię dopisuję sobie jako kraj 87!
Kolejny miesiąc, kolejna rotacja i kolejna linia lotnicza, o której chcę Wam napisać.
Linie szwajcarskie i flaga na winglecie.
Tym razem musiałam dolecieć do pracy do Zurychu. W mieście tym byłam kilkadziesiąt razy, więc nie byłam zbyt podekscytowana. Na dodatek, cztery dni siedziałam sama, bo samolot i moi koledzy - piloci byli w innym państwie. Nie pytajcie jak takie rzeczy są możliwe, tak już było w Marsylii i Rzymie, a tym razem zadecydowały podatki. Prywatne lotnictwo jest ogólnie bardzo dziwne.
Wracając jednak do tematu. Do pracy doleciałam Swissem. Nie był to mój pierwszy lot z tym operatorem, ale do tej pory jakoś nie załapał się na wpis na moim blogu.
Swiss należy do sojuszu Star Alliance, co mi zawsze pasuje, bo dostaję punkty - mile lotnicze, które mogę wymienić na bezpłatny bilet. Oczywiście potrzebuje ich tysiące na taką nagrodę, a za lot europejski zbyt wiele ich nie przyznają, ale wiecie: "ziarnko do ziarnka....".
Lot odbywał się bardzo ładnym nowym samolotem, w środku widać, że jest to nowoczesny design.
Samolot, którym latam w pracy również należy do Bombardiera.
Załoga ma eleganckie mundury - to a propos Aeroflotu, a cały lot przebiegał bez zakłóceń.
Dostałam herbatę i rogalik. Przed lądowaniem rozdawano również czekoladki, ale ponieważ jestem na diecie, to nie wzięłam. I wiem, że croissant do dietetycznych nie należy, ale byłam głodna.
Poczytałam sobie magazyn i za niecałe dwie godziny byłam na miejscu.
Jakiś czas temu na swojej stronie na FB opublikowałam taki wpis:
02:00 jet lag i ból zęba budzi mnie w Moskwie 😭
04:00 ponownie zasypiam
05:15 dzwoni budzik😪
05:25 lounge w hotelu okazuje się zamknięty, więc nici z kawy😣
05:35 w recepcji restartują system i muszę czekać na wydruk faktury za nocleg - z plusów: jest kawa🙃 05:50 wsiadam w autobusik na lotnisko 06:05 jestem w terminalu, dwa kioski do samodzielnej odprawy odrzucają moje dane😤 06:20 staję w kolejce do odprawy - najdłuższej jaką widziałam w życiu🤐
07:00 za 5 minut zamykają odprawę na mój lot, a przede mną nadal 10
osób - przepycham się do przodu, w końcu wywołują pasażerów do Warszawy,
nie jestem sama🙄
07:05 moja walizka jest odprawiona, ale ja nie bo zamknęli lot.
Pracownik dzwoni gdzieś i mnie odprawia. W ramach przeprosin dostaję
upgrade do biznes klasy. 😍 07:07 celnik przegląda mój paszport jakby pierwszy raz w życiu widział taki dokument 🤦♂️ 07.08 osoba sprawdzająca kartę pokładową przed kontrolą bezpieczeństwa uprzejmie mnie informuje, że zaczął się boarding🤐 07:10 kontrola bezpieczeństwa- maszyna staje, bo torba pasażera przede mną wymaga dodatkowej kontroli🤦♂️ 07:20 wpadam jako ostatnia do autobusu, który wiezie nas do samolotu 07:25 rozsiadam się wygodnie w siedzeniu biznes klasy 🤩😊😍 09:30 lądujemy w Warszawie 09:50 a mojego bagażu nie ma 🤷♀️
Dalej mój dzień obejmował ekspresową wizytę u dentysty, nie działającą kartę i omyłkową przejażdżkę tramwajem w złą stronę.
I dziś nie jest piątek 13. 🤷♀️
Trzymajcie kciuki za mój bagaż!
Jak się więc leci Aeroflotem w klasie biznes? Bardzo wygodnie!
Duże fotele, poduszka i koc dla każdego pasażera. Obok mnie nikt nie siedział. W innych liniach na tak krótkich rejsach zazwyczaj są siedzenia jak w klasie ekonomicznej i tylko środkowe jest puste, aby pasażerowie w rzędzie mieli więcej przestrzeni.
Przed startem dają napój (woda lub sok) oraz menu. Nie skusiłam się na szampana do śniadania. Na menu trzeba zaznaczyć na co się ma ochotę.
Przed śniadaniem podano gorące ręczniki do wytarcia rąk. Omletu nie zakreśliłam na karcie, ale i tak dostałam. Nie będę narzekać.
Na koniec kawa i przepiękna czekoladka. Lepiej wyglądała niż smakowała. I jeszcze raz gorące ręczniki.
Co nie podoba mi się u nich? Mundury stewardess. Są strasznie pomarańczowe, a ja tego koloru nie lubię. Zresztą mało kto dobrze wygląda w takim odcieniu. Krój całkiem ładny, ale kolor powinni zmienić.
Co do biznes klasy, to mogą mi dawać upgrade na każdym locie. ;)
Już kiedyś Wam pisałam o hotelach Moxy, które należą do sieci Marriott. Ponieważ hotele w Tokio są bardzo drogie, to mój kapitan znalazł najtańszy sieciowy hotel jaki mógł. I było to Moxy.
Pierwsza rzecz jaka zadziwia w Japonii - uch toalety. Bidet, podgrzewana deska i szum wody, żeby inni nie słyszeli co robisz ;)
Wygodne łóżko, różowy długopis i śmieszny telefon.
Problemem w tych hotelach zawsze jest miejsce. Tu nawet nie było szafy, ani stolika. To znaczy stolik był zawieszony na ścianie.
Łazienka też jest mała.
W Moxy zawsze podoba mi się lobby, ich poczucie humoru; a no i lubię różowy. Tutaj też była świetna lokalizacja. Zarówno metro, jak i pociąg na wyciągnięcie ręki.
śniadanie w hotelu
Co było najgorsze w tym przybytku? Spotkanie z karaluchem!
Po nieprzespanej nocy, zamawianiu cateringu o drugiej rano i siłowni o trzecie, spotkałam się z kolegami na śniadaniu. Nadal nie było wiadomo, czy lecimy, czy nie. Żeby nie tracić czasu, postanowiliśmy wyruszyć na Tokio Skytree.
634m - czyli najwyższy budynek w mieście.
Najtańszy wjazd kosztuje 2100 yenów, czyli około 80 złotych.
Miasto zamieszkuje 38 mln ludzi, to tyle co w całej Polsce.
Jest też fragment z szybą, na której można stać spoglądając w dół.
Ogólnie polecam udanie się tam, jeżeli nie macie nic ciekawszego w planach. Całe Tokio jest takie, ciekawe, zaskakujące, ale po trzech dniach ma się ochotę już wyjechać.
Inna zaskakująca rzecz - plastikowe ekspozycje w restauracjach.
Po spacerze w dwie strony i wjeździe na górę i w dół, udaliśmy się do hotelu, gdzie spędziliśmy resztę dnia, czekając czy polecimy, czy nie.
I tak, polecieliśmy.
