Recenzja "Etatu w chmurach" i "Z chmur do Azji"

Ostatnio buszowałam trochę po sieci w poszukiwaniu opinii o mojej ostatniej książce. Jako autorka, jestem po prostu ciekawa, czy Wam się podoba?
Recenzji "Opowieści pokładowych" jeszcze nie znalazłam, ale natrafiłam na blog prowadzony przez koleżankę po fachu, która dodatkowo lubi czytać. Ja też lubię czytać! A że jeszcze Latająca Okularnica przeczytała dwie moje poprzednie książki i je opisała, to już szczyt marzeń.
Tutaj możecie zapoznać się z jej opinią : http://latajacaokularnica.blogspot.com/2018/01/zaczytana-okularnica.html

Jeżeli prowadzicie bloga, albo chcielibyście podzielić się swoją opinią o mojej radosnej twórczości 😇, to zapraszam do kontaktu!

foto: internet

Z życia stewardessy wzięte, czyli siedzę w hotelu.

Ostatnio w Nicei miała ambitny plan dnia. Po pierwsze zepsuła mi go pogoda. Po drugie zepsuł mi go Dział Sprzedaży Lotów.
Wiecie już, że pracuję w prywatnym lotnictwie, bez stałego kontraktu. Pisałam już też kiedyś o tym, że lotnictwo biznesowe w niczym nie przypomina komercyjnych linii lotniczych. Będąc na rotacji, na dyżurze, on duty, na misji, czy po prostu ON, jestem w pracy 24 godziny na dobę. Dlatego można mieć plany.....
Po śniadaniu chciałam się udać do pobliskiego muzeum, zjeść obiad w restauracji przy promenadzie, a następnie poćwiczyć w siłowni. Wieczorem tradycyjnie spotykać się mieliśmy z pilotami na drinki i kolację.
Zeszłam rano, czyli tak o dziewiątej 😉, na śniadanie i zorientowałam się, że leje. No nic, nie na darmo wożę ze sobą parasolkę. Po posiłku zaczęłam się zbierać do wyjścia w swoim pokoju, gdy jeden z pilotów wysłał wiadomość na naszym grupowym czacie.
-"Malpensa tam i z powrotem, bleh" - było napisane.
Czytam i myślę, o czym on mówi?
Szybko sprawdziłam grafik online, a tam opcja na lot. Start za cztery godziny, trzy godziny czekania na lotnisku i powrót do Francji.
Dla każdego człowieka cztery godziny to masa czasu. Dla stewardessy na prywatnym jecie oznacza to popłoch.
Po pierwsze: zawartość mojej walizki była rozwalona po całym pokoju, ja byłam w jeansach i bez makijażu.
Po drugie: hotel był w centrum miasta, a my  meldujemy się na dwie godziny przed lotem w samolocie.
Po trzecie: to ja odpowiadam za jedzenie na pokładzie w czasie lotu.
Nie pozostało mi nic innego, jak rzucić wszystko w kąt, spakować walizkę i przygotować wstępne zamówienie na katering.
Teraz słowo o "opcji" na lot. Oznacza to mniej więcej tyle, że lot nie jest do końca potwierdzony. Normalnie bym się specjalnie tym nie przejęła, bo opcje pojawiają się cały czas, ale dostaliśmy mail od działu sprzedaży, że jest to "strong option" -  a to już robi się bardziej prawdopodobne.
I tak siedziałam jak na szpilkach przez kolejne dwie godziny. Dopiero po tym czasie "opcja" została anulowana. I miej tu plany! 😂

foto: internet

Porto - Vecchio, czyli jestem zakochana w Korsyce

Dziś post o nowym miejscu, które udało mi się odwiedzić w maju dzięki mojej pracy.

Po locie do Marrakeszu i krótkim odpoczynku w Nicei, dostałam lot na Korsykę. Krótki, bo trzydziestu minutowy rejs upłynął mi bardzo przyjemnie. Pasażerowie byli zachwyceni samolotem i wysiedli dobrych humorach.
A na nas czekała już taksówka, aby zabrać nas do hotelu w Porto Vecchio.

Mój pokój zanim zrobiłam w nim bałagan.

Moja wysadzana kamyczkami wanna. Kapitan przyszedł ją zobaczyć, takiego wrzasku narobiłam :D

Hotel Le Goeland - urocze miejsce z bardzo miłą obsługą.

Prywatna plaża przy hotelu, niestety woda i temperatura powietrza skutecznie mnie odstraszyły od kąpieli.

Po drzemce, bo przecież po trzydziestu minutach lotu należy się godzinna drzemka, 😁 udaliśmy się na spacer i kolację. Miasto znajduje się na wzniesieniu, więc jeszcze mieliśmy wysiłek fizyczny przed.

uroczy rynek

Restauracja w murach obronnych miasta.

A wracając zrobiłam to oto zdjęcie i jestem z niego bardzo dumna.

Na drugi dzień po wczesnym śniadaniu udaliśmy się w drogę powrotną. Mam nadzieję, że kiedyś tu wrócę.

Mój pierwszy filmik

Kiedyś myślałam, że bycie vloggerem musi być proste.... Nic bardziej mylnego! Siedzenie przed kamerą i mówienie, nawet o własnej książce, jest dużo trudniejsze niż by się mogło wydawać. Moją pierwszą próbę możecie zobaczyć tutaj - https://www.youtube.com/watch?v=A2x1hFoNHIA&feature=youtu.be .

Jak podoba się Wam ta okładka?

Nie wydaje mi się, żebym powtarzała to doświadczenie zbyt często. Za dużo nerwów i stresu mnie to kosztowało. No cóż, mam nadzieję, że będziecie wyrozumiali.... ;)

Wywiad w radiu

Jeżeli macie ochotę posłuchać mnie na falach eteru, to zapraszam tutaj:

http://siodma9.pl/wiadomosci/item/1085-teresa-grzywocz-lepiej-nie-bic-brawa-po-wyladowaniu-samolotu-piloci-i-tak-tego-nie-slysza

Opowiadam o książce, o pasażerach, o lotnisku Okęcie - nie wiem, dlaczego mnie o to zapytano.....
A! I wywiązuje się mała dyskusja o byciu "stewałardessą", czy też "stewardesą"? Ja całe życie używałam zangielszczonej wersji tego słowa. Natomiast niedawno kilkakrotnie mnie poprawiono.
A Wy jak mówicie?

"Cabin crew" - rozwiązuje problem.
Foto: internet

 

Freelancing, czyli jak to jest z pracą bez stałego kontraktu

Jak wiecie, moja ostatnia firma zbankrutowała z końcem listopada zeszłego roku. Od tego czasu nie mam stałego zatrudnienia. Jeżeli jednak śledzicie mojego bloga lub obserwujecie mnie na FB, czy też na Instagramie, to wiecie, że latam. 😃
Jak to możliwe? Zacznę od tego, że pracując dla linii lotniczych, nie możecie wykonywać lotów dla innej firmy. Każdy komercyjny przewoźnik ma swoje zasady bezpieczeństwa i wymaga odpowiedniego szkolenia i licencji. Inaczej ma się sprawa w biznesowym lotnictwie. W lutym i marcu pracowałam na pokładzie Falcona 2000, który sporo czasu spędza w Kazachstanie. Wymagano ode mnie jedynie rosyjskiej wizy (którą musiałam sobie sama wyrobić i sama opłacić) oraz chęci do pracy. Natomiast w kwietniu i maju latałam na pokładzie Legacy 600, tutaj firma poprosiła mnie o zrobienie dwóch szkoleń online. Po otrzymaniu certyfikatów, dostałam umowę zlecenie na dwa tygodnie.

foto: internet

Freelancing, to bycie wolnym strzelcem. Jakie są minusy tego? Tak jak w każdej pracy, bez stałej umowy, firma wypłaca mi pieniądze tylko, gdy pracuję. Żeby otrzymać zlecenie, trzeba się często sporo nagimnastykować. Większość firm ma listy freelancerów i wydzwania ich, jeżeli ktoś jest potrzebny. Na taką listę dostaje się przeważnie po znajomości. Ogłoszenia o zapotrzebowaniu na stewardessę wystawiane są bardzo sporadycznie i zazwyczaj pokazują się tylko na forach branżowych. Z takiej listy łatwo też wypaść. Jeden kiepski lot, albo odmowa (bo mamy przecież życie prywatne) i już firma dzwoni do kolejnej osoby w pierwszej kolejności, a my lądujemy na szarym końcu. Trzeba też powiedzieć, że freelancer wydzwaniany jest dopiero wtedy, gdy regularny pracownik nie może wykonać lotu. Dlatego też, są to często "last minute" zlecenia.
Jakie są plusy? Więcej wolnego czasu, nowe samoloty, nowe destynacje, nowe załogi; zazwyczaj większe pieniądze. Dodatkowo, jeżeli się sprawdzimy i jesteśmy zainteresowani stałym etatem, to gdy otworzy się nowe stanowisko, są szansę na dostanie umowę o pracę.

Co wolę? Umowę o pracę. Gwarantuje mi ona pensję nawet gdy jestem chora i nie mogę latać, poza tym firma opłaca mi składki. Znam dziewczyny, które wybierają freelancing, dla mnie jednak zabieganie o każde nowe zlecenie jest zbyt stresujące.

Spacer w Marrakeszu

Moja kolejna rotacja w pracy rozpoczęła się od lotu do Marrakeszu. W Maroku byłam już kilka razy, raz nawet na wakacjach, więc nie było to nic nowego dla mnie. Lubię jednak te klimaty i wolę to, niż siedzenie przez tydzień w Nicei.

Miętowa herbata podawana tutaj w tradycyjnym czajniczku i małych filiżankach - doskonały początek pobytu.

Nasze hotele usytuowane były w pobliżu głównej atrakcji starego miasta - placu Jama'a el Fna. Hotele - w liczbie mnogiej, bo musieliśmy je zmieniać - już kiedyś Wam o tym pisałam - firma zawsze liczy na sprzedaż dodatkowego lotu i rezerwuje nam spanie na jedną noc. Często zdarza się tak, że musimy przedłużać pobyt, a nasz hotel okazuje się pełny. Pakujemy walizki i jak nomadzi wędrujemy do innego.

Wszystkie narody z ciepłych stron świata kochają wodę.

Meczet Księgarzy, czyli nasz punkt orientacyjny.

Razem z kolegą drugiego dnia wybraliśmy się na wędrówkę po sukach (bazarach) mediny (stara dzielnica arabskiego miasta).

Plac Jama'a el Fna, czyli ogromne targowisko. Uważajcie na małpy i węże, i sprzedających, którzy koniecznie chcą Wam coś wcisnąć.

Pięknie usypane przyprawy.

Kupując na targowisku koniecznie się targujcie! Uważajcie też na osoby, które chcą Wam coś pokazać. Za wskazanie drogi - wyjścia, większość miejscowych spodziewa się opłaty. Jeżeli chcecie zapytać o kierunek, to poproście o pomoc policję lub personel hotelu, restauracji. Młodzi ludzie na targu wpierw zaciągną Was do swojego stanowiska, następnie pokażą restaurację kuzyna, aby na końcu wyciągnąć łapę po dolary za to, że podprowadzili Was do wyjścia.

Znalezione w wąskiej uliczce.

A najlepiej zgubcie się w zakamarkach i wąskich uliczkach suku i poczujcie klimat mediny. W końcu przecież znajdziecie wyjście 😂.

"Opowieści pokładowe"

W końcu doczekałam się wydania swojej trzeciej książki. Dziś, prosto z drukarni, zostały do mnie dostarczone egzemplarze.

Aaaa rozpakowuję przesyłkę.

Jak Wam podoba się ta okładka?

tył książki z moim zdjęciem - z przodu to nie ja! ;)

fragment

O czym przeczytacie w mojej najnowszej książce? Znajdziecie tutaj opis pilotów, pasażerów, stewardess oraz kilka list krążących w internecie - mówiących o byciu cabin crew. Wszystko okraszone moim poczuciem humoru i czasami sarkastycznymi komentarzami. ;) Książka dla fanów lotnictwa i tych co chcą się pośmiać. Zapraszam do lektury!

P.S. Książka powinna ukazać się w przyszłym tyg w sprzedaży. Będę informować.

PPS. Książkę możecie zamawiać tutaj: https://xlm.pl/ksiazka/opowiesci-pokladowe-prawdziwe-zycie-na-wysokosciach

Majówka 2018, czyli Gran Canaria cz. II

Jak pisałam w poprzednim wpisie samochód mieliśmy wynajęty na trzy dni.

Drugiego dnia po śniadaniu postanowiliśmy udać się do "Wenecji" Wysp Kanaryjskich. Port Mogan to ładne miasteczko z portem pełnym jachtów i rozlicznymi restauracjami i kawiarniami. Do Wenecji mu jednak daleko. Przez miasto przepływa jeden kanał, który na dodatek był wyschnięty do połowy.

Bardzo ładnie pomalowane i bardzo ładnie ukwiecone Puerto de Mogan.

Trochę rozczarowani, ale pokrzepieni dobrą kawą i bezcłowymi zakupami (buty i perfumy) pojechaliśmy dalej na północ wyspy. Po drodze zgarnęliśmy dwoje autostopowiczów, którzy doradzili nam Tasarte - wioskę nad brzegiem morza, na obiad. Niepozorna restauracja z domową kuchnią znajduje się nad samą wodą. Dojazd do niej jest bardzo utrudniony (miejscami wydaje się, że droga zaraz się skończy), ale dla takiego spokojnego popołudnia warto wytrząść się na lokalnych wertepach.

Ludzie rezerwują tutaj stoliki z tygodniowym wyprzedzeniem. Niestety na Paellę się już nie załapałam; reszta była wyśmienita.

Cała Gran Canaria oferuje niesamowite widoki. Zatrzymywaliśmy się co kilka chwil, żeby zrobić zdjęcia. Rozliczne zakręty nie są dla słabych kierowców, ani dla ludzi o słabym żołądku.

Kolorowa skała mijana po drodze.

Trzeci dzień wycieczki krajoznawczej rozpoczęliśmy od polecanego jarmarku w mieście o jakże wdzięcznej nazwie Teror. Jeżeli macie ograniczoną ilość czasu na wyspie, to to miejsce możecie sobie podarować.

Większe targi są w Warszawie. Na miejscu można kupić lokalne słodycze i pieczywo oraz podróbki markowych torebek.

Dalej przez kolejne pagórki i zakręty udaliśmy się do krateru Bandama, na który wjeżdża się bezpośrednio samochodem asfaltową wąską drogą. I tutaj kolejne rozczarowanie. Widoki piękne, ale w mojej wyobraźni krater wygląda zupełnie inaczej.

Takie krajobrazy towarzyszyły nam przez trzy dni jeżdżenia po wyspie. Jedynie zachodni brzeg odcina się od reszty zieleni swoją surowością.

Trzeci dzień nie zaczął się najlepiej. Już myślałam, że nic mnie tego dnia nie zauroczy, gdy trafiliśmy do Arucas. I tutaj się wybierzcie. Nie tylko kościół zachwyca, cała starówka jest pięknie odnowiona, a w parku można podziwiać przepiękne kwiaty, wodotryski i rzeźby.

Kościół św. Jana Chrzciciela zapiera dech w piersiach.

Obiad tego dnia jedliśmy w małej wiosce rybackiej Puerto de Sardine. Skosztujcie koniecznie sardynek, które zjada się w całości - z głową i ogonem. A na koniec dnia zajrzeliśmy jeszcze do stolicy wyspy Las Palmas, gdzie pospacerowaliśmy chwilę po starym mieście.

Dom Gubernatora, obecnie muzeum Krzysztofa Kolumba.

I tak oto zamykam temat Majówki i temat Wysp Kanaryjskich. Gran Canaria była ostatnią brakującą wyspą w mojej kolekcji. Mój bardzo subiektywny ranking Kanarów:
Pierwsze miejsce - Lanzarote.
Drugie miejsce - Gran Canaria.
Trzecie miejsce - Fuertewentura.
Czwarte miejsce - Teneryfa.
A Wam która wyspa skradła serce?

Majówka 2018, czyli Gran Canaria cz. I

Z małym poślizgiem, bo musiałam wpierw opublikować zaległe posty, zapraszam Was na Majówkę. W tym roku udało mi się wyjechać na tydzień na Gran Canarię.

Wyspa należy do archipelagu Wysp Kanaryjskich i ma pochodzenie wulkaniczne.

Zamieszkaliśmy na południu wyspy w miejscowości San Agustin. Pierwszego dnia, po odespaniu nocnego lotu, udaliśmy się na długi spacer. Wzdłuż wybrzeża ciągnie się piękna promenada, jeżeli będziecie w okolicy, to spróbujcie dotrzeć aż do wydm.

niesamowite hałdy piasku w Maspalomas

Drugi dzień spędziliśmy na słodkim nic nie robieniu i łapaniu opalenizny. Od piątku natomiast mieliśmy wynajęty samochód i zaczęliśmy objazd wyspy. Koszt wynajmu to 72 euro za trzy dni. Nie wynajmujcie pojazdu na lotnisku od innych wczasowiczów dowiedziałam się, że zapłacili dwa razy tyle!

Podróżując na północ zatrzymaliśmy się w małej miejscowości - Fataga. Tutaj poczuliśmy się jak w Grecji.

Fataga

Na początek postanowiliśmy zobaczyć największą trakcję wyspy Roque Nublo.

Z bezpłatnego parkingu do samego szczytu, tak żeby dotknąć skały, jest jakieś 2km wspinaczki. Wpierw idzie się bardzo przyjemnie w cieniu lasu, ostatni odcinek nie jest już tak łatwy. Ubierzcie dobre buty, czapki na głowę i zabierzcie ze sobą wodę. Widoki są warte trudu!
Najwyższym szczytem wyspy jest Piqo de Las Nievas (1949m n.p.m.), który znajduje się niedaleko. Na sam wierzchołek wjeżdża się samochodem. Dla mnie była to dużo mniejsza atrakcja, a i widoki gorsze.
Ponieważ zostało nam jeszcze sporo światła dziennego, wybraliśmy się do Wąwozu Guayadeque. Słynie on z tego, że jest nadal zamieszkany przez ludzi, którzy wykuli swoje domy w skałach. Sam dojazd do atrakcji jest kiepsko oznakowany i znalezienie wjazdu do niego sporo nam zajęło. Całość można przejechać samochodem, zatrzymując się po drodze w kilku miejscach, żeby zrobić zdjęcia domostw.

Widoki ładne, przyroda piękna, jednak całość mnie rozczarowała.

Jeżeli się dobrze przyjrzycie, to ta biała plama, to właśnie nadal zamieszkany skalny dom.

Na Tripadvisor przeczytałam, że pod koniec wąwozu znajduje się bardzo dobra restauracja.

Tagoror - bardzo polecana, bardzo fajne wnętrze, ale jedzenie rozczarowuje. Kilka metrów wyżej znajdują się jeszcze dwie inne restauracje - spróbujcie tam.

Co najbardziej podobało mi się z pierwszej wycieczki krajoznawczej? Fataga, Roque Nublo i niesamowite kaktusy.
Ciąg dalszy nastąpi.

Zdjęcia z pracy

Dawno już tutaj nie pokazały się zdjęcia z mojej pracy! Mogliście trochę podejrzeć we wpisie z "Z ostatniej rotacji", czy też rok temu - w marcu. 
Nazbierałam sporo fotek i pozwólcie, że się nimi z Wami podzielę. Zapraszam do oglądania życia stewardessy od kuchni!

w pełnym umundurowaniu, moje nowe zdjęcie profilowe

Welcome service, czyli owoce...

owoce,

a czasami dla odmiany .... kanapeczki.

Zazwyczaj jednak owoce; butelka wody umieszczona przed startem na wyraźnie życzenie pasażera.

Jak śpi się na prywatnym jecie?

Dzięki specjalnie wyprofilowanemu materacowi, mogę z dwóch siedzeń zrobić bardzo wygodne pojedyncze łóżko.

Pasażer smacznie sobie chrapie z tyłu, a my tu z przodu czuwamy.

Chłopaki zakładają pokrowce na silnik przed nocowaniem.

Pokrowce pokrowcami, a jak jest zimno, to samolot musi zostać odlodzony przed startem. Polewa się go specjalnymi płynami, które rozmrażają lód i nie pozwalają mu się ponownie tworzyć.

A tu moje królestwo. Zapraszam na pokład!