Widoki z okna

Przeglądając zdjęcia na telefonie trafiłam na takie chmury. I zabijcie mnie, nie wiem gdzie i kiedy były one zrobione. Ponieważ jednak uważam je za bardzo udane, to postanowiłam się nimi z Wami podzielić.
Życzę Wam udanego tygodnia!

   

To jest 301 wpis na moim blogu!

Trzeba będzie to jakoś uczcić! ;)

Pasażerowie zadają pytania

Ostatnio trafiłam na taki artykuł: Oto 5 pytań których stewardesy nienawidzą najbardziej.

Pytanie 5: "Czy mogłaby Pani pożyczyć coś do pisania?"

A oto moja hotelowa kolekcja.

Jakie było najbardziej znienawidzone przeze mnie pytanie? "Gdzie jesteśmy?" Czy naprawdę uważacie, że załoga siedzi z nosem przyklejonym do okna, zegarkiem w ręku i mapą na kolanach przez cały lot? Żeby mogła wiedzieć w którym miejscu lotu gdzie się aktualnie znajdujemy? Jasne, można zapytać pilotów. Pod warunkiem, że ci nie są zajęci, a my nie jesteśmy w środku serwisu.

-"Ale proszę pani! Ja mam prawo wiedzieć gdzie się znajduję!" - powiedziała do mnie podniesionym głosem kiedyś pasażerka.
-"Ale my nie mamy takich informacji na bieżąco, a piloci nie chcą robić zapowiedzi" - odpowiedziałam zgodnie z prawdą, bo te dwa typy w kokpicie jeszcze przed lotem nam zapowiedziały, żeby im bzdurami nie zawracać głowy.
-"Ja płacę za bilet i ja wymagam!" - nalegała pasażerka.
-"I co ja mam zrobić?" - zapytałam kolegi w bufecie.
-"Powiedz, że jesteśmy nad Hiszpanią i za dwadzieścia minut będziemy mijać Madryt" - odpowiedział bardziej zaprawiony w bojach steward.
-"I widzi pani! Jak się chce to można!" - powiedziała usatysfakcjonowana turystka po tym jak przekazałam jej wiadomość.
Siedzę później w galley i myślę na głos:
-"A to nie bardziej Barcelona powinna być?"
-"A ch... go wie! W geografa się bawisz?!" - przerwał ze śmiechem moje wątpliwości kolega.

Wielka Trójka

Nie wiem, czy Wam kiedyś wspominałam o mojej dobrej koleżance ze Słowacji? Otóż poznałam Dankę gdy obie pracowałyśmy na Półwyspie Arabskim. Ona miała za sobą już wakacyjne podlatywanie w czarterach w swoim kraju, ja natomiast byłam całkowitą świeżynką. W mojej grupie szkoleniowej były głównie Filipinki - które trzymały się razem. W jej głównie Australijczycy, którzy też trzymali się razem. Dlatego my szybko się zaprzyjaźniłyśmy - i ta przyjaźń trwa już 10 lat.
Co ciekawe, to to, że kiedy ja postanowiłam wrócić do Europy, ona postanowiła dalej pracować na Bliskim Wschodzie, zmieniła tylko pracodawcę. I tak pracowała dla Etihad, Gulf Air i dla Emirates.

Gulf Air z Bahrajnu jest najstarszą linią w tym regionie. Założona została w 1950 roku. Przed powstaniem Etihadu należała do "Wielkiej Trójki". Obecnie jej renoma bardzo spadła.
Czego się dowiedziałam z pierwszej ręki? Cytując Dankę: "W Bahrajnie najlepiej mi się mieszkało. Ludzie są tam dużo bardziej otwarci, niż w Emiratach Arabskich. Jest dużo mniej obcokrajowców i dużo mniej pośpiechu. Jeżeli chodzi o latanie, to atmosfera na pokładzie wśród załogi jest dużo milsza niż gdzie indziej. Serwis jest mniej skomplikowany, nie ma takiego wyścigu szczurów i donoszenia na siebie jak np. w Emirates. Dużym minusem były destynacje - Gulf Air ma bardzo ograniczony zasięg, głównie lataliśmy turnaroundy. Dodatkowo większość samolotów jest stara i nie lata się na wielkich maszynach. (Linia posiada Airbusy 330 i 320.) Nie ma dwóch klas premium, jest tylko FalconGold - coś pomiędzy klasą biznes i pierwszą."

W 1985 roku w Dubaju została założona linia Emirates, największa w tym regionie. "Dubaj jest szalony" - zaczyna Danka - " życie załogi tutaj toczy się w niesamowitym tempie. Nigdy tyle nie latałam. Fakt, że mamy tak wiele destynacji sprawia, że świetnie można wykorzystać bilety zniżkowe; ale z drugiej strony latamy na bardzo długich odcinkach i zmiany stref czasowych bardzo nam się dają we znaki. Wszyscy chcą jak najprędzej dostać się do klas premium, bo w ekonomicznej serwis nigdy się nie kończy. Większość pasażerów jest bardzo roszczeniowych. Jest duża presja na seniorów, aby pisali raporty na młodszych pracowników, więc atmosfera na pokładzie zazwyczaj jest niezbyt miła. Każdy chce się wykazać, a nawet małe niedociągnięcie sprawia, że awans się opóźnia. Ponieważ jest nas tyle, to jesteśmy tylko numerami. W Gulf Air gdy szło się do biura, to pracownicy cię kojarzyli i witali. Tutaj nie ma czegoś takiego. Dużym plusem są możliwości rozwoju. Jest sporo kursów, po których można zostać trenerem, czy pracować w HR."

Qatar Airways słynie z dyscypliny. Ta założona w 1993 roku w Doha linia lotnicza ma opinię jednej z najlepszych na świecie. Danka nigdy tam nie postawiła stopy, ale latała tam moja inna znajoma. Opowiadała mi ona (zresztą takie historie możecie znaleźć w internecie), że firma ma prawo zawsze wejść do mieszkania i je przeszukać (szukają narkotyków, alkoholu, pornografii). Dodatkowo przed każdym lotem trzeba mieć odpowiednio długi odpoczynek, więc trzeba siedzieć w domu (nawet w dzień).
Kiedyś mieszkałam w Dosze i miasto to nie przypadło mi do gustu.

W stolicy Zjednoczonych Emiratów Arabskich w 2003 roku powstała konkurencja dla linii w tym regionie. Z czasem Etihad wygryzł Gulf Air z "Wielkiej Trójki". Co mówi Danka? "Reasumując wydaje mi się, że najlepiej mi było w Etihad. Linia ma nowe samoloty, sporo destynacji, a jednocześnie nie jest takim kolosem jak Emirates. W czasie gdy tam latałam łatwo było o awans do klasy premium, nie było czegoś takiego jak raportowanie swoich kolegów. Życie w Abu Zabi jest też spokojniejsze i tańsze niż w Dubaju."

A Wy o której firmie marzycie?

Lublin

Dziś mam dla Was propozycję na kolejny wypad weekendowy. Tym razem wybrałam się do Lublina.

Archikatedra - warto do niej wstąpić, żeby zobaczyć barokowe polichromie.

Początkowo sceptycznie byłam nastawiona do tego pomysłu, bo niby co jest tam do zwiedzania? No i zostałam przyjemnie zaskoczona.

Dziedziniec zamku.  Jeśli śledzicie moje konto na Instagramie, to widzieliście podobne ujęcie.

Zamku całego nie zwiedzałam, ale Kaplicę Trójcy Świętej mogę Wam polecić.

wstęp 15zł

Kaplica Zamkowa jest jednym z najcenniejszych zabytków średniowiecza w Polsce i Europie. Jest wyjątkowa, gdyż w typowo gotyckiej świątyni wykonano malowidła bizantyjsko - ruskie.
Inną atrakcją polecaną w internecie są podziemia pod Starym Miastem. Oprowadzanie z przewodnikiem odbywa się tylko o określonych godzinach i kosztuje 10zł. Moim zdaniem można sobie ten punkt darować. Znacznie ciekawsze jest bezpłatne muzeum na Majdanku.

Staliśmy dłuższą chwilę i zastanawialiśmy się, co tu jest napisane? Okazało się, że nic.

Tereny byłego nazistowskiego obozu są rozległe, w wielu barakach znajdują się ciekawe wystawy. Zarezerwujcie sobie tutaj minimum trzy godziny!

A gdzie jeść w Lublinie?

Jedno z polecanych miejsc - Magia. Kaczka 53zł i niestety nie była to najlepsza opcja, choć miejsce miało klimat.

Arbuzowy chłodnik i zupa z zielonego groszku w 16 Stołach okazały się strzałem w dziesiątkę.

Naszym faworytem została żydowska restauracja Mandragora. Jedyny minus - na dania dość długo się czeka, ale wierzcie mi! Warto!

Wszystkie te restauracje znajdują się na Rynku, znajdziecie je bez trudu. A jak już się posilicie, to koniecznie zostawcie miejsce na lody w Bosko. Kolejka może zniechęcić, ale lody w Bosko są po prostu boskie.

Miasto ma swój urok.

Polecam Lublin!

P.S. Od koleżanki dowiedziałam się, że 15go sierpnia odbywa się w mieście jarmark. Podobno jest to najwspanialszy jarmark na jakim była - a ma ich już za sobą sporo.

 

Widoki z okna - Bahamy

Jeżeli pamiętacie ten post, to zdajecie sobie sprawę z tego, że podejście do lądowania na wyspach dostarcza wspaniałych zdjęć.
Poniżej przedstawiam Wam parę fotek z góry na Bahamy.

Ach, zanurzyć się w tej wodzie.

A to już Nassau  - stolica i cel naszej podróży.

I jak Wam się podoba?

Nassau

Pamiętacie mój post o pierwszej wizycie na Bahamach? Wtedy nie udało mi się nic zobaczyć, bo nasz hotel był na uboczu. Tym razem dostaliśmy nocleg w centrum stolicy wysp - w Nassau.

piękne, kolorowe plaże

Pasaż handlowy - na miejscu można płacić w dolarach amerykańskich. Przelicznik jeden do jednego.

Bahamy słynęły z obecności piratów. O tym przypomina miejscowe muzeum - do obejrzenia następnym razem.

A teraz to raj dla turystów. Codziennie zawijają tu ogromne statki pasażerskie. Wiele sklepów prowadzi sprzedaż bezcłową.

Miejscowy ratusz; to wyspiarskie państwo akurat przygotowywało się do obchodów Dnia Niepodległości.

przeszłość kolonialna - mundury miejscowej policji

Atlantis - hotel, kasyno, resort - oryginalny powstał właśnie tu, dopiero drugi w Dubaju.

I jak podoba Wam się taka stolica? Mi całkiem, całkiem. Przed przylotem tutaj czytałam, żeby w nocy nie zapuszczać się w dzielnice nieodwiedzane przez turystów. W nocy to ja śpię, więc nie miałam takiego problemu. W ciągu dnia natomiast czułam się całkowicie bezpieczna. Miejscowa ludność mówi "hello" wszystkim białym, a na publicznej plaży co jakiś czas pojawiają się patrole policyjne.

4 lipca

Jeżeli śledzicie moją stronę na FB lub zaglądacie do mnie na Instagram, to wiecie, że posty na blogu pojawiają się z dużym opóźnieniem. Spowodowane jest to natłokiem pracy oraz tym, że czasami nie mam o czym pisać, a z drugiej strony w inne dni mam materiał na dwa posty. Wybaczcie zatem ten poślizg :)
 
W tym roku tak się zdarzyło, że kiedy to Stany Zjednoczone świętowały Dzień Niepodległości byłam na Bahamach. Co więcej,tego dnia akurat udaliśmy się na załogową kolację do hotelu Atlantis.

ogromne akwarium w hotelu

Byliśmy już tam za dnia, ale ponieważ nie byliśmy gośćmi hotelowymi, to odmawiano nam wstępu praktycznie wszędzie (osoby nocujące na miejscu noszą bransoletki). O dziwo wieczorem nikt nas o nie nie pytał, mogliśmy więc do woli buszować po posesji.

Wiadomo, królowa jest tylko jedna.

Po kolacji akurat przyglądaliśmy się rybą w zbiorniku, gdy na zewnątrz zaczęły się fajerwerki.

kolory przewodnie to biały, niebieski i czerwony - kolory amerykańskiej flagi

Po zakończonym pokazie udaliśmy się w kierunku z którego dochodziła nas muzyka. Okazało się, że załapaliśmy się na paradę z lokalnymi muzykami i tancerkami.

barwne stroje artystów

pióra

i szał ciał

Obchody były przygotowane specjalnie pod amerykańskich turystów, którzy stanowią największy odsetek odwiedzających wyspy. Nam się też podobało!

Central Park

Ostatni dzień wolny w Nowym Jorku miałam rok temu. Wtedy wraz z moją dobrą koleżanką udałyśmy się autobusem do centrum i spędziłyśmy wspaniały dzień biegając po Dolnym Manhattanie.
Tym razem było nawet lepiej! Kapitan zadbał o to, żebyśmy mieli noclegi bliżej centrum. Wystarczyło wskoczyć w metro i przejechać trzy przystanki i już byliśmy przy Central Parku.

Upał w betonowej dżungli sprawił, że zarówno mieszkańcy, jak i tubylcy szukali schronienia wśród zieleni.

Wstęp do tego najbardziej odwiedzanego parku miejskiego na świecie jest bezpłatny. Jedynie za bilet do ZOO trzeba uiścić opłatę. Myśmy zdecydowali się spacerować alejkami.

Park zajmuje 341h i otoczony jest z każdej strony wysokimi wieżowcami.

Razem z załogą zdecydowaliśmy, że gdybyśmy mieli mieszkać w Nowym Jorku, to w tej okolicy ;)

Na terenie parku oprócz wspomnianego ZOO znajduje się sporo zbiorników wodnych (na niektórych można wynająć łódki), jest też scena muzyczna (akurat odbywał się koncert jazzowy), przestrzeń do uprawiania różnych sportów, alejki dla biegaczy, altanki, kawiarnie i inne. Teren jest tak duży, że w ciągu jednego dnia nie da się go całego obejrzeć.

Można spacerować, a można też wynająć bryczkę. Dwugodzinna wycieczka z przerwami na zdjęcia, to prawie 200$.

Oprócz koni i żółwi w stawie w parku są też wiewiórki.

Kiedy znudzi Wam się bieganie po Manhattanie, polecam Central Park!

Widoki z okna - daleka Norwegia

Kolejny lot i kolejna wspaniała przygoda. Poniżej przedstawiam Wam widoki na Svalbard.

z okna kokpitu

i wylądowaliśmy

Mówię: "do widzenia" swoim pasażerom i wybiegam na płytę. Temperatura 30 czerwca - 7 stopni.

Pstrykam zdjęcia jak szalona podczas gdy nasz samolot jest tankowany.

Niespełna czterdzieści minut na ziemi i już uciekamy.

Moi pasażerowie wybrali się tam na rejs łódką. Lot prywatnym jetem i rejs wokół dalekiej Norwegi.... tacy to pożyją.

Ale przynajmniej sobie popatrzę przez okno.

Ottawa

Ottawa, czyli stolica Kanady. Nie Vancouver, Montreal, czy też Toronto; ale właśnie Ottawa jest stolicą kraju. Chyba większość z nas słyszała więcej o pozostałych miastach, niż o tej czwartej co do wielkości aglomeracji.
-"Zobaczysz, jak powinna wyglądać stolica" - powiedział mój kanadyjski (ale urodzony w Kolumbii) kapitan.
Jedno popołudnie w Ottawie trafiło nam się po wizycie w Waszyngtonie. Na szczęście kapitan wziął sprawy w swoje ręce i wybrał dla nas hotel położony w centralnym punkcie miasta.

mój widok ze śniadania

Po szybkim prysznicu po locie zebraliśmy się we czwórkę (tym razem byłam z jeszcze jedną FA) i ruszyliśmy na spacer. Wprawdzie wszyscy byliśmy zmęczeni, ale takiej okazji się nie przepuszcza. Jeżeli przylecicie do nowego miejsca, które chcecie zwiedzić, to nie kładźcie się nawet na chwilkę! Bo już nie wstaniecie! Więcej możecie o tym możecie przeczytać tutaj.

gmach parlamentu

Kanada w tym roku świętuje 150-lecie niepodległości.

-"To ta niepodległość liczy się jak?" - zapytałam tak z ciekawości.
-"Jak to jak?" - powiedział ten sam dumny naturalizowany kanadyjski kapitan.
-"No od wygonienia Francuzów, czy Anglików?" - spytałam, bo pamiętałam coś tam z mojego pobytu w Montrealu.
-"Hmmm" - zamyślił się on.
Jak podaje google, i jak łatwo sobie obliczyć, Kanada jako państwo istnieje od 1867 roku; czyli długo po wojnie francusko - brytyjskiej (wygranej przez tych drugich).

kanał miejski

Miasto wydaje się bardzo ładne i przyjazne, ale w drodze powrotnej trafiliśmy na kilka opuszczonych miejsc - jak to w każdej dużej metropolii. Dzięki tej wizycie odwiedziłam kolejną stolicę świata!

Zostać stewardessą? - cz.XVI

Ostatnio dużo dostaję zapytań o swoją pracę. A dokładniej: jak dostać się do prywatnego latania?

foto: internet

Zaznaczam na początku, że nie jestem specjalistą od rekrutacji i mogę Wam odpowiedzieć na Wasze pytania tylko na podstawie własnego doświadczenia (i doświadczenia moich koleżanek).

Najłatwiej jest się dostać do tej branży mając już jakieś doświadczenie w lotnictwie. Najbardziej cenione jest to z klas premium (czyli biznes i pierwszej). Wiele pracodawców przychylnym okiem patrzy na osoby, które pracowały u gigantów Bliskiego Wschodu. Inni oczekują jeszcze więcej, a mianowicie doświadczenia w sektorze prywatnym. "Czyli koło się zamyka" - mógłby ktoś pomyśleć. I tak i nie.

Widziałam ogłoszenia, gdzie w rubryce "wymagane doświadczenie" było wpisane "w obsłudze klienta VIP". Oznacza to, że wystarczy być zatrudnionym w dobrej restauracji, hotelu, czy też na jachcie. Moja bardzo dobra koleżanka właśnie na dużym statku zaczynała swoją karierę. Nigdy nie latała w liniach lotniczych, a została przyjęta od razu na prywatny jet.

Widziałam też ogłoszenie, gdzie o doświadczenie nie pytano wcale. Liczyła się chęć pracy i znajomość języka. Wprawdzie warunki kontraktu były kiepskie, ale czasami warto się przemęczyć kilka miesięcy i zrobić ten pierwszy krok.

Jeżeli już latacie w liniach lotniczych i na dodatek jesteście na Półwyspie Arabskim, to rozejrzyjcie się za prywatnymi firmami tam. Na pustyni są setki małych operatorów, którzy wiecznie szukają załóg. Powód jest oczywisty, nie wiele osób zostaje długo na kontrakcie w Arabii Saudyjskiej. Jeżeli wytrzymacie tam rok, to będzie to dobrze wyglądało na Waszym CV.

I pamiętajcie, wysyłać podania można zawsze. Pewnie wiele z nich pozostanie na początku bez odpowiedzi, ale w końcu dostaniecie swoją szansę. Trzymam kciuki!